Malarstwo sieneńskie korespondowało z malarstwem późnego gotyku ale funkcjonowało inaczej. Miało inny rynek zbytu, dostosowało się do przeobrażeń struktury politycznej i gospodarczej. W Sienie w XIV w. pozycja malarza została ustabilizowana – miała prestiżowe znaczenie, wykształciła się mistyka sieneńska.
Siena była miastem bliźniaczym Rzymu. W czasach antycznych jej patronem była Wenus a w średniowieczu Maria. Była miastem otwartym na emigrację. Przebywali w niej artyści z Europy północnej. W malarstwie pojawiły się sygnatury. Malarze osiągnęli stabilizację społeczną. Malarze miejscy pracowali dla rady miejskiej. W drugiej połowie XIII w. zaczęła napływać do Sieny sztuka bizantyjska. Związane to było między innymi ze zdobyciem Konstantynopola przez krzyżowców. Nastąpił wtedy napływ malarstwa ikonowego, rękopisów (charakterystyczne dla sztuki sieneńskiej). Odwoływano się do tradycji bizantyjskiej.
Przedstawiciele: Duccio, Simone Martini, bracia Lorenzetti
Duccio
Wzorował się na malarstwie bizantyjskim (maniera grecka). Styl ikon bizantyjskich, jego pierwsze dzieła to ikony – wątki maryjne, ujęcie hieratyczne, ukazywanie dużego kontrastu między Marią a dzieciątkiem – wspólna linia wzroku.
