Francuski malarz Paul Gauguin żył w latach 1848–1903. Obecnie jest powszechnie znany ale doceniony został dopiero pośmiertnie. Swe powołanie odkrył późno. Poważnie zajął się malarstwem w wieku 35 lat. Do tego czasu (1865– 71) służył w marynarce. W roku 1871 przybył do Paryża, gdzie pracował jako urzędnik bankowy. Wtedy też zajął się amatorsko malowaniem. Początkowo tworzył pod wpływem impresjonistów, a zwłaszcza Pissarra. Dzięki niemu zbliżył się do środowiska twórczego bliżej mu nieznanego. Brał udział w wielu impresjonistycznych wystawach w latach 1880–1886. Kolejnym etapem w życiu Paula Gauguina było zupełne odizolowanie się od życia codziennego i całkowite poświęcenie malarstwu (w 1883 roku porzucił pracę w banku). Artysta z biegiem czasu ukazał zupełnie nowe horyzonty dalszego rozwoju sztuki, wyciągając z impresjonizmu nieoczekiwane wnioski prowadzące do prawdy życia wewnętrznego. Wszystkie dążenia Gauguina, koncentrowały się na tęsknocie za „rajem utraconym”, za czystością, jednością i prostotą, której szukał w twórczości dzieci, ludów prymitywnych, a także w pejzażach z Bretanii. Malował w Pont-Aven i Le Pouldu (1888–90), gdzie odnalazł swój własny styl malarski. Także tam, razem z Bernardem stworzył założenia cloisonizmu i syntetyzmu, które polegały na całkowitym odrzuceniu perspektywy, stosowaniu jednolitej, płaskiej plamy maksymalnie uproszczonej i zamkniętej konturem. Przykładowe prace to „Żółty Chrystus” (1888), „Walka Jakuba z aniołem” (1888) i „Piękna Angele” (1889). Cloisonizm i syntetyzm stały się podstawą tzw. szkoły Pont-Aven, a potem grupy nabistów. W 1891 roku w poszukiwaniu nietkniętej cywilizacją natury, Gauguin wyjechał na wyspy Oceanii (Thaiti i Martynikę), gdzie pozostał do końca życia. W zetknięciu z bujną tropikalną przyrodą i egzotyczną sztuką, Gauguin skłaniał się bardziej ku twórczości w duchu poetyckiego symbolizmu. W swoich monumentalnych kompozycjach stosował uproszczoną, syntetyczną formę, połączoną ze wzbogaceniem i uintensywnieniem kolorytu. Przykładowe obrazy to „Skąd przybywamy? Kim jesteśmy? Dokąd idziemy?” (1897) i „Biały koń” (1898). W ostatnich latach życia artysta zajmował się też drzeworytem i rzeźbiarstwem. Pisał także artykuły do czasopism paryskich. Drukowano również jego pamiętniki z Thaiti („Noa Noa”). W 1901 roku udał się na Markizy, gdzie chory zmarł w samotności. Paul Gauguin wywarł olbrzymi wpływ na współczesnych sobie artystów, a także tworzących później. Najsilniej oddziaływała jego syntetyczna forma, a także jej symbolika. Dlatego też uznawany jest za ojca nowożytnego symbolizmu.