Urodził się w Groot-Zundert w Holandii w 1853 roku. Początkowo jego losy nie były związane z malarstwem. Sztukę poznawał w antykwariatach Goupila w Hadze, Londynie i Paryżu, gdzie pracował jako sprzedawca. W latach 1878–79 prowadził działalność misyjną w górniczym zagłębiu w Borinage położonym w Belgii. Po niepowodzeniu tego przedsięwzięcia postanowił całkowicie poświęcić się malarstwu. W latach 1880–85 uczył się malarstwa w Hadze u Antona Mauve. W początkowym okresie tworzył realistyczne rysunki, obrazy i akwarele nawiązujące do holenderskiego malarstwa rodzajowego z XVII wieku. W 1886 roku Van Gogh przybył do Paryża, do swojego brata Theo, który umożliwił mu dzięki pomocy finansowej dalszy rozwój talentu. Jego dotychczasowe prace były surowe, w ciemnych kolorach, przypominające obrazy dawnych mistrzów. Dobrym przykładem charakterystycznym dla tego okresu twórczości może być obraz „Buty”. Charakterystyczne są mocne kontrasty i przyciemnione, brązowo-zielonkawe odcienie. Artysta starał się w tej pracy oddziaływać dużym ładunkiem emocjonalnym i symboliką mówiącą o osobistych przeżyciach. Obraz ten przedstawia biedę, w której żył artysta. Kolejny etap twórczości Vincenta van Gogha wykazuje wpływ malarstwa impresjonistycznego i grafiki japońskiej. Artysta w tym okresie rozjaśniał i wzbogacał koloryt swoich obrazów. Na jego twórczość oddziaływali także wielcy artyści tacy jak Pissarro, Degas, Toulouse – Lautrec, Signac, Seurat i Gauguin . Mimo jasnych, czystych barw, pogodnych motywów, wszystkie dzieła mówią o jego bolesnych przeżyciach. W wielu obrazach natura jest zdeformowana, przerysowana, barwy spotęgowane, a czerń dramatyzuje tonację. Nerwowa faktura jest uzyskana poprzez gwałtowne pociągnięcia pędzlem. Wtedy van Gogh stworzył wiele pejzaży z okolic Montmartre i Paryża. Powstały również portrety oraz autoportrety. W 1888 roku twórca wyjechał do Arles, gdzie ukształtował się w pełni jego styl, oparty głównie na nowatorskich doświadczeniach impresjonistycznych. Sugestywny koloryt, przewaga żółci – to środki ekspresji van Gogha. Obrazy powstałe w tym okresie mają często znaczenie symboliczne. Należą do nich „Nocna kawiarnia w Arles” (1888), „Pokój artysty” (1888), „Słoneczniki”. Vincent van Gogh stworzył liczne pejzaże o niesamowitej i potęgującej się dramatyczności w zakładzie Saint-Remy, gdzie został zamknięty z powodu nasilającej się choroby psychicznej. Należą do nich m.in. „Gwiaździsta noc” (1888) i „Droga z cyprysem i gwiazdą” (1890). W tym czasie malował również nowe wersje obrazów Milleta, Delacroix, Dorego i innych. W 1890 roku van Gogh opuścił zakład i zamieszkał w Auvers-sur-Oise pod opieką doktora Gacheta. Artysta mimo nieustającej choroby, nadal pracował i tworzył portrety, a także sugestywne pejzaże pełne dramatyzmu, np. „Kruki nad łanem pszenicy”. Jest to ostatnie, niedokończone dzieło artysty. Jego nastrój jest znakomitym odzwierciedleniem stanu psychicznego van Gogha. Pejzaż wyraża ból i poczucie zagrożenia. Pod wpływem nasilenia choroby i depresji Vincent van Gogh popełnił w lipcu 1890 roku samobójstwo. Największą świetność jego twórczość osiągnęła pod koniec życia, w pejzażach z Prowansji. Van Gogh był artystą którego zalicza się do klasyków. Jego dorobek artystyczny stanowi przykład i wciąż wywiera silny wpływ na malarstwo.