Żył w latach 1837–1867. Uprawiał malarstwo historyczne, przedstawiał sceny batalistyczne, starał się ukazać dramatyczną sytuację narodu polskiego znajdującego się pod zaborami. Jego sztuka była odpowiedzią na zaistniałą sytuację. Prezentowała dramatyczne losy jego pokolenia. Studiował we Lwowie i Wiedniu, przebywał także w Monachium, Wenecji i Paryżu. Przejawiał skłonności do klasycyzmu i wizjonerstwa. Klasycyzm w jego wersji wyrażał uczucia patriotyczne, żałobę, cierpienia oraz obrazował zrywy narodowowyzwoleńcze. Zajmował się ilustracją, karykaturą, akwarelą. Kształtował styl – rysunek kredką. W jego pracach przejawia się refleksja oraz szukanie prawdy. Próbował również łagodzić narodowe antagonizmy. Motyw pojednania mogą symbolizować zwłoki powstańców polskich i rosyjskich. Wiele z rysunków oraz obrazów olejnych Artura Grottgera przedstawia sceny z powstania styczniowego (np. „Powitanie powstańca”, „Przejście przez granicę”, „Na pobojowisku”). Specjalizował się również w kobiecych portretach. Malowane przez niego postacie charakteryzowały się zadumanym spojrzeniem, a w kolorystyce odzienia dominowała czerń. Prezentował typ Polki. Parał się problemem formy i koloru (zieleń, czerwień, czerń). Najczęściej wypowiadał się w monochromatycznych, czarno-białych, niewielkiego rozmiaru kartonach. Oscylował między realizmem a klasycyzmem. Rysunek Artura Grottgera jest prosty, obejmujący całość sceny. Odtworzone są szczegóły, wyraża głębsze problemy.