Czynniki kształtujące oblicze rzeźby greckiej

  • dążenie do wierności w oddaniu cech anatomicznych
  • zastosowanie nowych materiałów (marmur, drewno, brąz)

Twórcy i ich dzieła

Twórczość rzeźbiarska w poł. V w. p.n.e.

Myron z Eleuteraj – Dyskobol, grupa Ateny z Marsjaszem Poliklet z Argos (pierwszy kanon) – Doryforos (mężczyzna z włócznią) Fidiasz z Aten- Atena Promachos, Atena Partenos, fryz i przyczółki (tympanon) Partenonu

Twórczość rzeźbiarska do poł. IV w.

Praksyteles – Afrodyta z Knidos, Apollo Sauroktonos (igrający z jaszczurką), Hermes z Dionizosem Skopas z Paros – Szalejąca Menada Lizyp – Apoksyomenos (chłopiec ze skrobaczką), Zeus ciskający gromem, portrety Aleksandra Macedońskiego

Twórczość rzeźbiarska w poł. V w. p.n.e.

Myron

Najstarszy z całej trójki. Reprezentował starą szkołę rzeźbiarzy, która była pod urokiem sportowców. Rzeźby znane są z kopii rzymskich. Dyskobol – jest to rzeźba do oglądania tylko z jednej strony (większość rzeźb w tym okresie była tak ukazywana). Postać bardzo statyczna. Grupa Ateny z Marsjaszem – zestawia tam młodą i piękną Atenę , odzianą w grubą szatę z nagim i starym Marsjaszem.

Poliklet

Rzeźbił umięśnionych młodzieńców. Doryforos – ucieleśnienie kanonu (normy o stałych proporcjach) w rzeźbie. Zależność między torsem i nogami. Obciążenie jest ułożone po przekątnej – sprawia wrażenie ruchu – kontrapost. Dokładne odwzorowanie budowy anatomicznej, bardzo realistyczne. Rzeźba przeznaczona jest do oglądania tylko od frontu. Układ harmonijny. Nie ma akcji. Postać statyczna.

Fidiasz

Reprezentował twórczość cechującą się statycznością. Uznawany jest za najwybitniejszego rzeźbiarza tego okresu. Był twórcą wyobrażeń bogów greckich. Odpowiedzialny był za ozdobienie Partenonu (fryzy i przyczółki – płaskorzeźby). Chryzelefantyna – technika polegająca na wykonaniu posągu na drewnianej konstrukcji. Łączenie złota z kością słoniową. Jej korzenie sięgają wcześniejszego okresu.

Twórczość rzeźbiarska w poł. IV w. p.n.e.

Była dominującym rodzajem w sztuce.

Praksyteles

Bardzo wiele tworzył. Jako pierwszy korzystał z modelki. Do tej pory rzeźbiono z pamięci. Afrodyta z Knidos – pierwszy w sztuce greckiej akt kobiecy. Wśród wielu dzieł Praksytelesa najczęściej spotyka się wizerunki młodych bogów. Rzeźby są bardziej statyczne niż we wcześniejszym okresie. Pojawia się treść i akcja. Postacie nie są już tak muskularne jak kiedyś, nie są atletyczne.

Skopas

Zachowało się niewiele jego dzieł. Szalejąca Menada – przedstawia rozpacz młodej dziewczyny z powodu utraty zwierzątka. Charakterystyczne są duże głowy i głęboko osadzone, daleko od siebie oczy. Rzeźby w tym czasie zaczynają wyobrażać coś więcej. Skopas wprowadził po raz pierwszy w tym rodzaju twórczości ożywienie.

Lizyp

Jego twórczość zapoczątkowała nowy okres. Jest autorem nowego kanonu. Przedstawia on bardzo smutne, zmartwione osoby. Postać ludzka w kanonie Lizypa jest smuklejsza niż dotychczas.